براي پوكي استخوان مفيد است!

ربطي ندارد به من

چه كسي شعرم را مي خواند

چه كسي نه

حوصله مي خواهد پي خواننده گشتن

ترجيح مي دهم يك گوشه

با يك كتاب و يك ليوانِ شير

تنهاي تنها بمانم.

اين طور است ديگر...

گاهي وقت ها اين طور است

مردي از كنارت مي گذرد

گوشه ي شالگردنش به انگشترت گير مي كند

و ساعتي ديگر روبروي آتش

فنجاني قهوه در دستت مي گذارد

اما در اكثرِ موارد

همه چيز با يك عذر خواهيِ خشك و خالي

تمام مي شود و

هر كس مي رود پي كارِ خودش.

اینقدرها هم مرزبندی شده نیست، خانم!

از میانِ کلمات

سلام و خداحافظ

از میانِ آدم ها

مسافرانِ گم کرده راه

از عمر

تولد و مرگ

تمام امروز فکر می کردم

دنیا چیزِ دیگری داشت که نبود؟

!!!

چشمانم را مي بندم

به امتحانات آخر ترم فكر مي كنم

به حساب بانكيم كه خاليست

و اين كه غذاي فردا چيست

چشمانم را كه باز مي كنم

فردا آمده

من زنده ام 

و اگر امروز كسي را اعدام كرده باشند

چيزِ مهمي نيست.



4 دي 1389

و ما یکدیگر را سر می کشیم تا آخرین نفس

نه گریستن می دانیم

نه خندیدن

نه سکوت

و نه حرف زدن

پس چگونه گذشت سال های زندگیمان

چه می کردیم این همه مدت؟

- و این طور است که آدم خودش را از تکرار خواستن یک چیز آزاد می کند؛ مثل گوش دادن مداوم به موسیقی مورد علاقه تا جایی که اگر یک بار دیگر بشنوی بالا می آوری رسماً.

و اگر نيست بعضي ها

بعضي آدم ها

آهن هاي پَرچ شده به زمينند

براي نگه داشتن يك سر پناه

بعضي ها ريشه هاي گلي كوچكند

در آرزوي آب، خاك، هوا

بعضی ها اما نسيمي هستند

از ميان موهايت مي گذرند و

يادت مي آورند

كه روز، روزيست زيبا.



- مي خواهم بگويم خيلي چيزها را از دست مي دادم اگر چند روز يك بار به وبلاگ ليلاي ليلي نمي رفتم و ترجمه هايش را نمي خواندم.

زمين از پدرم خالي ست *

چندين و چند بار

اين تلفن زنگ خورد

بارها و بارها sms رسيد

اما من

دستانم را از روي گوش 

از روي چشم 

بر نداشتم

بگذاريد فكر كنم نمي دانم.



- مليحه و اندوهي كه نمي توانم با آن روبرو شوم...

* احمد رضا احمدي

پیاده روی

شاید زندگی

آن پایی ست که اول بر می داریم

تا قدم بزنیم

یا شاید

سایه ایست که دنبالمان می کند

تا بدانیم هستیم

شاید هم شانه به شانه راه می رویم

و حرف می زنیم با هم

از آن چه گذشت و

آن چه می خواهیم بگذرانیم.



- دست پاچه شدن در به دست آوردنِ فرصت براي جبرانِ اشتباه، اشتباه ديگريست كه به آساني از ما سر مي زند.

به دردم نخورد

آفتابِ بعد از ظهر

گل هايم را مچاله كرد و

عطرشان را جارو كرد و برد!

نبايد مولانا و سعدي را جا مي گذاشتم در خانه تا اين شعر بي نام بماند

خط هاي صورتت را دنبال مي كنم

و مسير زندگيم را مي بينم

كه با خنده هايت

روشن مي شود.


- بازگشتِ پ.ن!

چه شعري مي توانم بگويم برايت

وقتي كه از «الف» تا «ي» سرزمين صفحه ي من

بيزار و دلخورند از

نشستن در كنارِ هم.

تيز مي روي جانا، ترسمت فرو ماني

فقط زمانش را تعيين كنيد

ما خود همه چيز را از بريم

نام هايمان را در جيب مي گذاريم

و به موقع

خودمان را معرفي مي كنيم.



21 مهر 89

به دل نگير، فعلِ ماضيِ من

خوشبختي من

پيدا كردنِ تو

از ميانِ اين همه ضمير بود.


20 مهر 89

تكه ايي از تكه ايي بزرگتر

...

و من

چون اعتراضي كوچك

پس گرفته شدم.


17 مهر 89

بارانِ شهرِ خودم

قبل از رفتن

نگاهم  را می اندازم

پشت در

جایی که گلِ کفش هایت را پاک می کردی

هر پاییز که می آمدی

سراغِ خانه ی من.



8 مهر 89